எதியோப்பியா பயணம்!!

 

தொலைக்காட்சியில் பார்த்த பயம், எத்தியோப்பியாவில் என் கண் முன்னால் நிஜமான நாள்

சின்ன வயதில் தொலைக்காட்சியில் ஒரு காட்சி பார்த்தேன்.

கீழ் உதட்டில் பெரிய வட்டமான மண் தட்டு அணிந்த பெண்கள்.

கையில் துப்பாக்கியுடன் நடக்கும் ஆண்கள்.

சுற்றிலும் வறண்ட நிலம்.

அந்த நிகழ்ச்சி National Geographic-ஆ, Discovery-ஆ சரியாக நினைவில்லை.

ஆனால் அந்த காட்சி மட்டும் என் மனசுக்குள் இருந்து போகவில்லை.

அப்போது எனக்கு தோன்றிய ஒரே கேள்வி,

“உலகத்தில் மனிதர்கள் இப்படியும் வாழ்கிறார்களா?”

பல வருடங்கள் கழித்து, அந்த கேள்விக்கான பதிலை தேடி நான் எத்தியோப்பியா சென்றேன்.

அவர்கள் Mursi இனத்தவர்கள்.

தொலைக்காட்சியில் பார்த்தவர்கள்.

புத்தகங்களில் படித்தவர்கள்.

இணையத்தில் பலர் “ஆபத்தான பழங்குடி” என்று சொல்லும் மக்கள்.

ஆனால் அவர்களை நேரில் பார்க்கும் முன் எனக்கு ஒரு விஷயம் தெரிந்தது.

இது சாதாரண சுற்றுலா இடம் இல்லை.

அந்த கிராமத்துக்கு செல்ல கிட்டத்தட்ட 48 மணி நேர பயணம்.

நல்ல சாலை இல்லை.

சில இடங்களில் சாலை இருந்தது.

சில இடங்களில் சாலை என்று சொல்லவே முடியாது.

மண்.

கல்.

தூசி.

வெப்பம்.

வெறிச்சோடிய நிலம்.

தூரத்தில் தெரியும் மாடுகள்.

அதையும் கடந்து போகும் வண்டி.

ஒரு கட்டத்தில் நான் என்ன நினைத்தேன் தெரியுமா?

“நான் தொலைக்காட்சியில் பார்த்த ஒரு காட்சிக்காக இவ்வளவு தூரம் வருகிறேனா?”

ஆனால் சில ஆசைகள் அப்படித்தான்.

அது மனசுக்குள் வந்தால், அதை நேரில் பார்க்காமல் அமைதி கிடைக்காது.

Mursi மக்கள் வாழும் பகுதியை அடையும் முன், எங்களுக்கு ஒரு விஷயம் தெளிவாக சொல்லப்பட்டது.

தனியாக போகக்கூடாது.

உள்ளூர் வழிகாட்டி வேண்டும்.

அரசு தரும் ஆயுத பாதுகாப்பும் வேண்டும்.

அதற்காக கட்டணம் செலுத்த வேண்டும்.

அதை கேட்டவுடன் எனக்கு சிறிய பயம் வந்தது.

“ஒரு கிராமத்துக்கு போக பாதுகாப்பு ஏன் தேவை?”

பிறகு அங்கே சென்ற பிறகு புரிந்தது.

அந்த பகுதி மிகவும் தனிமையானது.

மாடுகள் அவர்களுடைய வாழ்க்கையின் மையம்.

நிலம், மாடு, பாதுகாப்பு, பழங்குடிகளுக்குள் பழைய சண்டைகள், இவை எல்லாம் சேர்ந்து அந்த இடத்தை சாதாரண இடமாக இருக்க விடவில்லை.

அவர்கள் கையில் துப்பாக்கி வைத்திருப்பது நமக்கு அதிர்ச்சி.

ஆனால் அவர்களுடைய சூழலில் அது பாதுகாப்பின் ஒரு பகுதி.

நம்ம ஊரில் கதவுக்கு பூட்டு போடுவோம்.

அங்கே சிலருக்கு பாதுகாப்பு வேறு வடிவில் இருக்கும்.

அந்த கிராமத்துக்குள் நுழைந்த முதல் நிமிடம், நான் பேசாமல் நின்றுவிட்டேன்.

நான் தொலைக்காட்சியில் பார்த்த காட்சி என் கண் முன்னால் நிஜமாக நின்றது.

மண் வீடுகள்.

குழந்தைகள்.

மாடுகள்.

காற்றில் தூசி.

அமைதியாக நம்மைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பெண்கள்.

கையில் துப்பாக்கியுடன் இருந்த ஆண்கள்.

என் உள்ளுக்குள் excitement-மும் இருந்தது.

அதே நேரத்தில் ஒரு பயமும் இருந்தது.

ஏனென்றால் நான் அங்கே பார்ப்பது ஒரு காட்சியல்ல.

ஒரு மக்களின் உண்மையான வாழ்க்கை.

அவர்களை தவறான பார்வையில் பார்க்கக்கூடாது.

அவர்களை படம் எடுக்கும் முன் கூட மரியாதை வேண்டும்.

நம்ம ஆச்சரியம் அவர்களுக்கு அவமரியாதையாக மாறக்கூடாது.

அங்கே நான் பார்த்த மிகவும் வலிமையான காட்சி, கீழ் உதட்டில் மண் தட்டு அணிந்த Mursi பெண்கள்.

நம்ம பார்வையில் அது அதிர்ச்சி.

அவர்களுடைய பார்வையில் அது மரபு.

நம்ம பார்வையில் அது வலி.

அவர்களுடைய பார்வையில் அது அழகு, அடையாளம், பெருமை.

அந்த தட்டு அணிய கீழ் உதட்டை காலத்துடன் மெதுவாக விரிவாக்குவார்கள் என்று நான் கேட்டேன்.

பெரிய வட்டமான மண் தட்டு உதட்டில் இருக்கும்.

முதல் முறையாக நேரில் பார்த்தபோது, நான் என்ன சொல்லுவது என்று தெரியவில்லை.

சில விஷயங்களை பார்த்தவுடன் உடனே கருத்து சொல்லக்கூடாது.

முதலில் அமைதியாக பார்க்க வேண்டும்.

புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

ஏனென்றால் அது நமக்கு புதுசாக இருக்கலாம்.

ஆனால் அவர்களுக்கு அது பல தலைமுறை மரபு.

நம்ம ஊரில் காது குத்துவது, மூக்குத்தி போடுவது, குங்குமம் வைப்பது, தாலி கட்டுவது, இவை எல்லாம் நமக்கு சாதாரணம்.

வேறு நாட்டவர் பார்த்தால் அவர்களுக்கும் ஆச்சரியமாக இருக்கலாம்.

அதே மாதிரி தான்.

ஒவ்வொரு மக்களுக்கும் அவர்களுடைய அழகுக் கருத்து வேறு.

ஒவ்வொரு கலாச்சாரத்துக்கும் உடலின் மீது எழுதப்பட்ட ஒரு வரலாறு இருக்கும்.

Mursi பெண்களின் உதட்டுத் தட்டு அப்படிப்பட்ட ஒரு வரலாறு.

அங்கே நான் நடக்கும் ஒவ்வொரு அடியையும் கவனமாக வைத்தேன்.

என்னுடன் இருந்த வழிகாட்டி எச்சரித்தார்.

“அனுமதி இல்லாமல் படம் எடுக்காதீர்கள்.”

“அமைதியாக இருங்கள்.”

“அவர்கள் சொல்வதை கேளுங்கள்.”

அந்த வார்த்தைகள் அங்கே எவ்வளவு முக்கியம் என்று புரிந்தது.

நாம் பயணியாக போகிறோம் என்பதற்காக எல்லாவற்றையும் நமக்கு உரிமை என்று நினைக்கக்கூடாது.

சில இடங்களில் நாம் விருந்தினர்கள்.

சில இடங்களில் நாம் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டிய விருந்தினர்கள்.

அந்த கிராமத்தில் குழந்தைகள் என்னைப் பார்த்து ஆர்வமாக இருந்தார்கள்.

சில பெண்கள் அமைதியாக இருந்தார்கள்.

சிலர் நம்மை பார்த்து சிரிக்கவில்லை.

சிலர் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தார்கள்.

அந்த பார்வையில் ஒரு கேள்வி இருந்தது.

“நீங்கள் எதற்காக எங்களை பார்க்க வருகிறீர்கள்?”

அந்த கேள்விக்கு பதில் சொல்ல வார்த்தை போதாது.

நான் அங்கே போனது அவர்களை வேடிக்கை பார்க்க அல்ல.

நான் பல வருடங்களுக்கு முன் தொலைக்காட்சியில் பார்த்த வாழ்க்கையை நேரில் புரிந்துகொள்ளத்தான்.

அந்த இடத்தில் நான் உணர்ந்த மிகப் பெரிய விஷயம் என்ன தெரியுமா?

நாம் வசதியான வாழ்க்கையை வாழ்கிறோம் என்று நினைக்கிறோம்.

ஆனால் அது உண்மையில் வசதியா, இல்ல அதிக குழப்பமா என்று தெரியவில்லை.

அங்கே வாழ்க்கை கடினம்.

ஆனால் நேரடி.

காலை எழுந்தால் மாடுகள்.

தண்ணீர்.

உணவு.

குடும்பம்.

பாதுகாப்பு.

மரபு.

நம்ம வாழ்க்கையில் கைப்பேசி மின்சாரம் இல்லாவிட்டால் tension.

இணையம் இல்லாவிட்டால் tension.

பணம், வேலை, கடன், likes, comments, traffic, எல்லாமே tension.

அங்கே tension வேறு.

இன்று தண்ணீர் கிடைக்குமா?

மாடுகள் பாதுகாப்பாக இருக்குமா?

குடும்பம் சரியா?

வாழ்க்கை நாளையும் தொடருமா?

அந்த வித்தியாசம் என்னை அமைதியாக்கியது.

Mursi மக்களை பலர் ஆபத்தானவர்கள் என்று சொல்வார்கள்.

ஆனால் நான் அங்கே பார்த்தது, ஆபத்தாக இருக்க வேண்டிய சூழலில் வாழும் மக்கள்.

அது பெரிய வித்தியாசம்.

ஒரு மனிதன் கையில் துப்பாக்கி வைத்திருக்கிறான் என்றால், அவன் கெட்டவன் என்று உடனே சொல்ல முடியாது.

சில இடங்களில் அது பயம்.

சில இடங்களில் அது பாதுகாப்பு.

சில இடங்களில் அது வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி.

நாம் நம்ம நகர வாழ்க்கையில் இருந்து பார்த்தால் அது அதிர்ச்சி.

ஆனால் அந்த நிலத்தில் வாழும் மனிதனுக்கு அது தினசரி உண்மை.

அந்த நாள் முழுக்க நான் ஒரு விஷயம் மட்டும் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

“இந்த உலகத்தை நாம் எவ்வளவு குறைவாக தான் தெரிந்துகொண்டிருக்கிறோம்.”

நாம் வீட்டில் உட்கார்ந்து தொலைக்காட்சியில் பார்க்கும் போது ஒரு பழங்குடி வாழ்க்கை விசித்திரமாக தெரியும்.

நேரில் சென்றால் அது விசித்திரம் இல்லை.

அது ஒரு வாழ்க்கை.

அந்த வாழ்க்கைக்குள் மரபு இருக்கிறது.

வலி இருக்கிறது.

பெருமை இருக்கிறது.

பாதுகாப்பு இருக்கிறது.

குடும்பம் இருக்கிறது.

பிழைப்பதற்கான போராட்டம் இருக்கிறது.

48 மணி நேர பயணம் செய்து அங்கே சென்ற நான், ஒரு புகைப்படத்தோடு மட்டும் திரும்பவில்லை.

ஒரு பெரிய பாடத்தோடு திரும்பினேன்.

உலகம் நம்ம ஊர் மாதிரி இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

மனிதர்கள் நம்ம மாதிரி உடை அணிய வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

அழகு நம்ம பார்வைக்கு மட்டும் பொருந்த வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

வாழ்க்கை நம்ம வசதிக்கு ஏற்ற மாதிரி இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

ஒவ்வொரு மக்களுக்கும் அவர்களுடைய பாதை இருக்கிறது.

அந்த பாதையை நாம் புரிந்துகொள்ள முடியாவிட்டாலும், குறைந்தது மரியாதை காட்டலாம்.

Mursi கிராமத்தில் நான் பார்த்த அந்த பெண்களின் முகம், அந்த மண் தட்டு, அந்த தூசி, அந்த கையில் இருந்த துப்பாக்கிகள், அந்த அமைதியான பார்வைகள், எல்லாம் இன்றும் மனசுக்குள் இருக்கிறது.

சில பயணங்கள் அழகான இடங்களை காட்டும்.

சில பயணங்கள் நம்ம எண்ணங்களை உடைக்கும்.

எத்தியோப்பியாவில் Mursi மக்களை சந்தித்த அந்த நாள், என் எண்ணங்களை உடைத்த பயணம்.

தொலைக்காட்சியில் பார்த்த அதிர்ச்சி, நேரில் சென்றபோது மரியாதையாக மாறியது.

அதுதான் அந்த பயணத்தின் உண்மையான அர்த்தம்.

நீங்கள் தொலைக்காட்சியில் பார்த்து, “ஒருநாள் இதை நேரில் பார்க்கணும்” என்று நினைத்த இடம் ஏதாவது இருக்கிறதா?

ஒரு மரபு நமக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தாலும், அது அவர்களுக்கு அழகாக இருக்கலாம் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா?

உலகத்தில் உங்களை மிகவும் ஆச்சரியப்படுத்திய பழங்குடி மரபு எது?

கருத்துகளில் சொல்லுங்கள். படிக்க ஆசை.

பகிர்வு