கேன்சர் எனும் அரக்கன்…

 

நேற்று மஹரகம வைத்தியசாலையில்  புலமைப்பரிசில் பரீட்சை எழுதும் இந்தக் குழந்தைகளைப் பார்க்கும்போது, என் மனம் அமைதியாக இல்லை…

எனக்கும் கேன்சருக்கும் இடையிலான உறவு…

நான் சாதாரண தரப் பரீட்சை எழுதிக்கொண்டிருந்த காலம்.

எனது வயதில் இருந்த ஒரு பையனுக்கு இருக்க வேண்டிய கனவுகளுடன் நான் இருந்தேன்.

ஆனால் அந்த நாட்களில்…

கேன்சர் எனும் அரக்கன் என் தந்தையை(அப்துல் ஜப்பர்) என்னிடமிருந்து பறித்துக்கொண்டான்.

அவர் இறைவனின் நாட்டப்படி எங்களை விட்டுப் பிரிந்தார்.

இன்னா லில்லாஹி வ இன்னா இலைஹி ராஜிஊன்.

அந்த நாள் முதல் இன்று வரை…

“கேன்சர்” என்ற வார்த்தையை எங்கு கேட்டாலும்,

எனக்குள் சொல்ல முடியாத ஒரு பயம் எழுகிறது.

அது நோயைப் பற்றிய பயம் மட்டும் அல்ல.

மிகவும் நேசித்த ஒருவரை மீண்டும் இழந்துவிடுவோமோ என்ற பயம்.

அது…

ஒரு மனிதனை இழந்த வலி மட்டுமல்ல.

ஒரு தந்தையை இழந்த வலி.

தந்தை என்பவர் ஒரு ஆலமரம்…

தந்தை என்பவர் வெறும் ஒரு உறவு அல்ல.

அவர் ஒரு ஆலமரம்.

அவருடைய நிழலில் நாம் பாதுகாப்பாக நிற்போம்.

அவருடைய அனுபவங்கள் அந்த ஆலமரத்தின் விழுதுகளைப் போல…

நாம் தடுமாறும் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் நம்மைத் தாங்கி நிற்கும்.

அவர் சொல்லும் ஒரு சிறிய வார்த்தை கூட, பின்னாளில் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய பாடமாக மாறும்.

என் நண்பர்களுக்குத் தெரியும்…

என் தந்தை எப்படிப்பட்ட மனிதர் என்று.

அவர் நேர்மையானவர்.

நீதமானவர்.

அன்பானவர்.

மற்றவர்களின் துயரத்தை தன்னுடைய துயரமாக எண்ணக்கூடியவர்.

அவருடைய நல்ல குணங்களைப் பற்றி எழுதத் தொடங்கினால், இந்தப் பதிவு முடிவடையாது.

ஆனால்…

அவரைப் பற்றி எவ்வளவு எழுதினாலும், அவர் இல்லாத இடத்தை அந்த எழுத்துகளால் நிரப்ப முடியாது.

இன்று இந்தக் குழந்தைகளைப் பார்க்கும்போது…

என் கண்களுக்கு அவர்கள் வெறும் கேன்சர் நோயாளிகளாகத் தெரியவில்லை.

அவர்கள் கனவுகளைக் கொண்ட குழந்தைகளாகத் தெரிகிறார்கள்.

ஒரு குழந்தை மருத்துவராக வேண்டும் என்று கனவு காணலாம்.

இன்னொருவர் ஆசிரியராக வேண்டும் என்று நினைக்கலாம்.

மற்றொருவர் தனது பெற்றோருக்கு பெருமை சேர்க்க வேண்டும் என்று நினைக்கலாம்.

அவர்களின் கனவுகள் பெரியவை.

ஆனால் அவர்களுடைய வயது சிறியது.

அந்தக் கனவுகளுக்கு நடுவில் கேன்சர் வந்து நிற்கிறது.

அந்த அரக்கன் அவர்களின் கனவுகளை வென்றுவிடக் கூடாது.

நான் என் தந்தையை மீண்டும் பெற முடியாது.

அவருடைய குரலை மீண்டும் கேட்க முடியாது.

அவருடன் அமர்ந்து பேச முடியாது.

அவருடைய ஆலோசனையை கேட்டு வாழ்க்கையில் ஒரு முடிவெடுக்க முடியாது.

அந்த இழப்பு என்னுடன் வாழும் ஒரு வலி.

ஆனால் இந்தக் குழந்தைகளுக்காக இன்னும் நம்பிக்கை இருக்கிறது.

அவர்கள் வெல்ல வேண்டும்.

அவர்கள் மீண்டும் பள்ளிக்குச் செல்ல வேண்டும்.

அவர்கள் மீண்டும் சிரிக்க வேண்டும்.

அவர்கள் தங்களுடைய கனவுகளை அடைய வேண்டும்.

ஒரு நாள், “நான் கேன்சரை வென்றுவிட்டேன்” என்று அவர்கள் சொல்ல வேண்டும்.

அதற்காக நாம் அவர்களுக்காக பிரார்த்திப்போம்.

அவர்களுடைய பெற்றோருக்காகவும் பிரார்த்திப்போம்.

கேன்சருடன் போராடும் ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும், ஒவ்வொரு தாய்க்கும், ஒவ்வொரு தந்தைக்கும் இறைவன் மனவலிமையையும் முழுமையான குணத்தையும் வழங்கட்டும்.

என் தந்தையே…

நீங்கள் இன்று எங்களுடன் இல்லை.

ஆனால் நீங்கள் கற்றுக்கொடுத்த வாழ்க்கைப் பாடங்கள் இன்னும் எங்களுடன் இருக்கின்றன.

உங்கள் நினைவுகள் இன்னும் எங்களுடன் இருக்கின்றன.

உங்கள் நிழல் இல்லாவிட்டாலும்…

உங்கள் விழுதுகள் இன்னும் எங்களைத் தாங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன.

இறைவனின் நாட்டப்படி எங்களை விட்டுப் பிரிந்த உங்களுக்கு,

இறைவன் ஜன்னத்துல் பிர்தௌஸ் எனும் உயர்ந்த சுவர்க்கத்தை வழங்குவானாக. 

ஆமீன்.

கேன்சருடன் போராடும் ஒவ்வொரு குழந்தையும் வெற்றி பெறட்டும். 

சில மனிதர்கள் நம்மை விட்டு பிரிந்துவிடுகிறார்கள்…

ஆனால் அவர்கள் விட்டுச் சென்ற அன்பும் நினைவுகளும் ஒருபோதும் நம்மை விட்டு பிரிவதில்லை.

வாப்பா… நீங்கள் இல்லாததை ஒவ்வொரு நாளும் உணர்கிறேன்.

நன்றி - முகநூல்