*நாம் எதற்காகக் கண்ணீர் சிந்துகிறோம்*?

 

வரலாறு என்பது வெறும் தேதிகளின் தொகுப்பல்ல; அது இழப்புகளின் நினைவுச் சின்னம்.

உலக அரங்கில் மனிதகுலத்திற்காக வாழ்ந்த தன்னலமற்ற பெருந்தலைவர்களை நாம் இழந்திருக்கிறோம்.

தமிழகத்தில் மக்களுக்காகத் தங்கள் வாழ்வை அர்ப்பணித்த தலைவர்களை நாம் இழந்திருக்கிறோம்.

ஈழ மண்ணில் எமது உரிமைகளுக்காகப் போராடிய ஆயிரக்கணக்கான போராளிகளை நாம் இழந்திருக்கிறோம்.

மூன்று தசாப்தங்களுக்கு மேலாக நீண்ட போராட்டத்தில், தாய், தந்தை, சகோதரர், சகோதரி, கணவன், மனைவி, பிள்ளைகள், நண்பர்கள், உறவினர்கள் என்று எண்ணிலடங்கா உயிர்களை மண்ணுக்குள் விதைத்திருக்கிறோம்.

அந்த இழப்புகளின் வலியை நெஞ்சில் சுமந்தபடியே, உடைந்த இதயங்களோடு வாழக் கற்றுக்கொண்டோம்.

இன்று இந்தியாவில், குறிப்பாக தமிழ்நாட்டிலும், NEET தேர்வை எதிர்த்து மாணவர்கள் தங்கள் எதிர்காலம் குறித்த அச்சங்களையும் கோரிக்கைகளையும் முன்வைத்து போராடி வருகின்றனர். அந்தப் போராட்டங்களில் காவல்துறையின் நடவடிக்கைகள் குறித்து பல்வேறு விவாதங்களும் விமர்சனங்களும் எழுந்துள்ளன.

ஆனால், மறுபுறம், ஜனநாயகன் திரைப்படத்திற்குப் பிறகு நடிகர் விஜய் இனி திரைப்படங்களில் நடிக்கமாட்டார் என்ற செய்தி வெளியாகியதும், திரையரங்குகள் உணர்ச்சியின் வெள்ளத்தில் மூழ்குகின்றன.

ஒரு கலைஞரை நேசிப்பது தவறல்ல.

அவரது கலைக்கு மரியாதை செலுத்துவதும் தவறல்ல.

ஆனால், ஒரு சமூகத்தின் உயிரோட்டம் அதன் ரசிகத்தனத்தில் அல்ல; அதன் மனிதநேயத்தில்தான் அளவிடப்படுகிறது.

ஒரு மாணவனின் எதிர்காலம் கேள்விக்குறியாகும் போது நாம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு, ஒரு நடிகரின் திரை விடைபெறலுக்காகக் கண்ணீர் சிந்தினால், நமது உணர்வுகளின் தராசு எங்கே சாய்ந்திருக்கிறது என்று நாமே நம்மைக் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டிய நேரம் இது.

இந்த மனநிலையைத்தான் மகாகவி பாரதியார் நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே வேதனையுடன் கேள்வி எழுப்பினார்:

“*என்று தணியும்*

*இந்த சுதந்திர தாகம்*?

*என்று மடியும்*

*இந்த அடிமையின் மோகம்*?”

இந்தக் கேள்வி அந்நிய ஆட்சியை மட்டும் நோக்கியதல்ல; மனிதன் தனது சிந்தனையையும் மனசாட்சியையும் எதற்காக அடிமைப்படுத்திக் கொள்கிறான் என்பதையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இன்று அந்த வரிகள் வெறும் கவிதையல்ல; நமது மனசாட்சியிடம் கேட்கப்படும் கேள்வியாகவே ஒலிக்கின்றன.

ஒரு சமூகத்தின் வீழ்ச்சி என்பது, அது அழுவதை நிறுத்தும் நாளில் தொடங்குவதில்லை;

அது எதற்காக அழ வேண்டும் என்பதை மறக்கும் நாளில்தான் தொடங்குகிறது.

கண்ணீர் மதிப்புடையது.

ஆனால், அது எதற்காகச் சிந்தப்படுகிறது என்பதே ஒரு சமூகத்தின் நாகரிகத்தையும், மனசாட்சியையும், அதன் எதிர்காலத்தையும் தீர்மானிக்கிறது.

திரையரங்கில் சிந்தும் கண்ணீர் ஒரு கணத்தின் உணர்ச்சியை வெளிப்படுத்தலாம்.

ஆனால், மக்களின் துயரத்திற்காகச் சிந்தும் கண்ணீர்தான் ஒரு சமூகத்தின் மனிதநேயத்தையும், அதன் மனசாட்சியையும் உயிரோடு வைத்திருக்கிறது.

ஏனெனில், ஒரு சமூகத்தின் வரலாறு அது யாரை ரசித்தது என்பதால் எழுதப்படுவதில்லை; அது யாருடைய துயரத்தில் மனம் உருகியது என்பதால்தான் எழுதப்படுகிறது.