யாழ்ப்பாணத்தின் சாபக்கேடா செம்மணி?

 

 செம்மணியின் கறைபடிந்த நிலப்பரப்பில் புதைந்து கிடக்கும் அழியாத வலிகள்!

​யாழ்ப்பாணத்தின் வடக்கு நுழைவாயிலாகத் திகழும் செம்மணி, இன்று அமைதியின் அடையாளமாக அல்ல, ஒரு பாரிய துயரத்தின் வரலாற்றுச் சின்னமாகத் தலைகுனிந்து நிற்கிறது. செம்மணி என்று சொன்னாலே, பலரின் நெஞ்சில் ஏதோ ஒரு மெல்லிய நடுக்கம் தொற்றிக்கொள்கிறது. அந்த நிலத்தின் ஒவ்வொரு மணல் துகளும், ஒரு காலத்தில் சிதறடிக்கப்பட்ட மனித உயிர்களின் கதறல்களையும், கண்ணீரையும் தன்னுள் செறிவாகக் கொண்டிருக்கிறது.

​அங்கே மண்ணைத் தோண்டத் தோண்டக் கிடைப்பது எலும்புக்கூடுகள் மட்டுமல்ல, அவை  ஒரு இனத்தின் நீதிக்கான தாகம். அந்தப் புதைகுழிகளில் கண்டெடுக்கப்படும் ஒவ்வொரு உடலும், வாழ்வின் விளிம்பில் நின்று போராடியவர்களின் மௌன சாட்சியங்கள்.

​

 அமர்ந்த நிலை புதைப்புகளாக 

​இந்த அகழ்வாராய்ச்சியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட ‘அமர்ந்த நிலையில் மடக்கிக் கட்டப்பட்ட எலும்புக்கூடுகள்’ ஏதோவொரு அகழ்வியல் வழக்கமல்ல; அது ஒரு கொடூரமான அதிகாரத்தின் வக்கிரம். கால்களை மடக்கிக் கட்டி, அமர வைக்கப்பட்டு மண்ணுக்குள் அமிழ்த்தப்பட்ட அந்த உடல்களைப் பார்க்கும்போது, அந்தத் தருணத்தின் கொடூரத்தை நம்மால் கற்பனை கூடச் செய்ய முடியாது.

​

 மண்ணின் அழுத்தத்திற்குள், இருளின் ஆழத்தில், மூச்சுவிடத் திணறிய அந்த இறுதி விநாடி... அங்கே அவர்கள் மண்ணோடு மண்ணாகப் புதைக்கப்பட வேண்டுமே என்பதற்காக அல்ல; சித்திரவதையின் உச்சத்தை அவர்கள் அனுபவிக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே அவ்வாறு வைக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்ற ஐயம் எழுகிறது.

​நீதி தேடும் எலும்புகள்!!

மீண்டும் மீண்டும் அதே போன்றதொரு புதைப்பு முறை பதிவாகிறது என்றால், அது திட்டமிடப்பட்ட ஒரு மனித உரிமை மீறல் என்பதற்கு அப்பால், மனிதாபிமானமற்ற ஒரு காலத்தின் சாபக் கேடு. அந்த நிலம், ஒரு பாரிய கல்லறைத் தோட்டமாக மாறிப்போனது எதனால்? ஏன் அந்த ஆன்மாக்கள் அமைதியான மரணத்தை அடையக் கூட அனுமதிக்கப்படவில்லை?

​செம்மணி சொல்லும் பாடம்

​இந்தச் செம்மணி மண் வெறும் கல், மண், எலும்புகள் நிறைந்த இடமல்ல; இது நம் சமூகத்தின் கூட்டு மனசாட்சி உறைந்து கிடக்கும் ஒரு இடம். இந்த அகழ்வாராய்ச்சி முடிவுகள் வெறும் தரவுகள் அல்ல; அவை மீளாத்துயரின் வெளிப்பாடு.

​"மண்ணுக்குள் புதைக்கப்படும் உண்மைகள் ஒருபோதும் மரிப்பதில்லை; அவை காலம் வரும்போது, மரணத்தைத் தாண்டிப் பேசும்.

 #இன்று #செம்மணியில் #கண்டெடுக்கப்பட்ட அந்த 429-ஆம் இலக்க எலும்புக்கூடு, #அநீதிக்கு #எதிராக #எழுந்து #நிற்கும் ஒரு #நிரந்தரக் #குரல்."

​இந்தச் செம்மணி மண், நீதிக்காகக் காத்திருக்கும் ஆயிரக்கணக்கான உறவுகளின் கண்ணீரைத் தன் மடியில் ஏந்தி நிற்கிறது. அந்த எலும்புகள் பேசும் மொழியை உலகம் கேட்க வேண்டும். அதிகார பலத்தால் ஒரு மனித உயிரை மண்ணுக்குள் தள்ள முடியும், ஆனால் அந்த உயிர் தேடிய நீதியை ஒருபோதும் பூமிக்குள் அடக்கி விட முடியாது. செம்மணி இன்று ஒரு அகழ்வாராய்ச்சித் தளம் மட்டுமல்ல; அது, உண்மையை உரக்கச் சொல்லும் ஒரு வரலாற்றுச் சந்நதி.

​நீதி மறுக்கப்பட்ட அந்த ஆன்மாக்களுக்கு, இந்தச் செம்மணி மணலே சாட்சி. அந்தச் சாட்சி மீண்டும் உலகை உலுக்கும் வரை, இந்தத் தேடல் நின்றுவிடக் கூடாது.

இந்த பதிவுகளுக்குக் கீழேயும் சிரித்தபடி கருத்திட வரும் துட்டகெமுனுவின் வாரிசுகளே! இந்த எலும்புக்கூடுகளின் இந்த நிலைக்குச் சொந்தக்காரரை நாங்கள் தேடித்திரிய வேண்டியதில்லை. பகிரப்படும் போஸ்டுகளில் அநாகரீகமாக கமெண்டுகளை பதிவிடும் உங்களின் பாட்டன்மார் தான் தகப்பன்மார் தான் தமிழனின் இந்தநிலைக்குச் சொந்தக்காரர்கள்!

இன்னும் நாங்கள் சொல்கிறோமே நாமும் இலங்கையர் என்று! இந்த நிலைக்கு ஆளாகிய நம்மினத்திற்காய் என்ன நீதி கிடைத்ததென்று நாம் சிந்திக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில இருக்கிறோம்!

மோ.கோகுலன்.