உயிரின்_உறவே" (#கதை)!!

 

ராஜாக்கண்ணு வாழ்ந்த கிராமத்தில் அவரைப் பற்றி தெரியாதவர்கள் யாரும் இல்லை. சொத்து, செல்வாக்கு, மரியாதை, கம்பீரம் என்று எல்லாமே அவரிடம் இருந்தது. அவர் பேசினால் கேட்டு நடக்கும் ஆட்கள் இருந்தார்கள். ஊருக்குள் அவர் நடந்துவந்தாலே மக்கள் மரியாதையுடன் விலகி வழிவிடுவார்கள். ஆனால், அந்த கம்பீரமான மனிதரின் மனதுக்குள் யாருக்கும் தெரியாத ஒரு வெற்றிடம் இருந்தது.

அந்த வெற்றிடத்தின் பெயர் "குழந்தை இல்லாத வாழ்க்கை."

ராஜாக்கண்ணுவின் வாழ்க்கையில் உண்மையாக அவரை நேசித்த ஒரே உயிர் அவரது மனைவி மீனாட்சி. இருவரும் காதலித்து திருமணம் செய்தவர்கள் அல்ல. பெரியவர்கள் பார்த்து வைத்த திருமணம்தான். ஆனால், திருமணமான சில ஆண்டுகளிலேயே இருவருக்கும் இடையே இருந்த பாசம், பல காதல் திருமணங்களைக் கூட மிஞ்சியது.

மீனாட்சி கணவனுக்காகவே வாழ்ந்தாள்.

ராஜாக்கண்ணு மனைவிக்காகவே உழைத்தார்.

இருவரின் வாழ்க்கையிலும் சண்டைகள் வந்திருக்கின்றன. கருத்து வேறுபாடுகள் வந்திருக்கின்றன. ஆனால், இருவரும் பேசாமல் ஒரு நாள் கூட இருந்ததில்லை.

அவ்வளவு அழகான வாழ்க்கையில் கடவுள் மட்டும் ஒரு குறையை வைத்திருந்தார்.

அவர்களுக்கு குழந்தை இல்லை.

மருத்துவமனைகள் ஏறினார்கள்.

கோவில்கள் சுற்றினார்கள்.

விரதங்கள் இருந்தார்கள்.

பரிகாரங்கள் செய்தார்கள்.

ஆனால், ஆண்டுகள் மட்டும் கடந்தன.

குழந்தை மட்டும் வரவில்லை.

ராஜாக்கண்ணுவுக்கு ஐம்பது வயது.

மீனாட்சிக்கு முப்பத்தெட்டு வயது.

ஒருநாள் இரவு அமைதியாக அமர்ந்திருந்த கணவனருகே வந்து அமர்ந்தாள் மீனாட்சி.

"என்னங்க..."

"சொல்லு..."

"ஒரு குழந்தையை தத்தெடுத்துக்கலாமா?"

அந்த ஒரு கேள்வியே ராஜாக்கண்ணுவின் முகத்தை மாற்றியது.

"வேண்டாம்."

"ஏன் வேண்டாம்?"

"நமக்குப் பிறக்காத குழந்தையை எப்படி நம்ம குழந்தைன்னு சொல்ல முடியும்?"

"அன்பா வளர்த்தா அது நம்ம குழந்தைதானே?"

"இல்ல."

"ஏன்?"

"அது வேற ஒருத்தரோட ரத்தம். அவர்களோட பழக்கம். அவர்களோட குணம். நாளைக்கு நம்மை மதிக்கலைன்னா? நம்ம பேரைக் கெடுத்துட்டா?"

மீனாட்சி அமைதியாக இருந்தாள்.

அடுத்த நாள் மீண்டும் பேசினாள்.

அடுத்த வாரமும் பேசினாள்.

மாதங்கள் கடந்தும் பேசினாள்.

ஒவ்வொரு முறையும் ராஜாக்கண்ணுவின் பதில் ஒன்றுதான்.

"வேண்டாம்."

அவருடைய நண்பன் ராமசாமிக்கும் இதைப் பற்றி தெரிந்தது.

ஒருநாள் வயலில் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்த ராஜாக்கண்ணுவிடம் அவன் கேட்டான்.

"ஏண்டா... ஒரு குழந்தையை தத்தெடுத்துக்கலாம் இல்ல?"

"நீயும் ஆரம்பிச்சுட்டியா?"

"ஏன் இவ்வளவு பிடிவாதம்?"

"அது என் குழந்தை இல்ல."

"அன்பு கொடுத்தா உன் குழந்தைதான்."

"இல்ல."

"ஏன் இப்படி சொல்ற?"

"ரத்தம் வேற. குணம் வேற. பழக்கம் வேற."

ராமசாமி சிரித்தான்.

"ரத்தம் உறவை உருவாக்கலாம். ஆனா பாசம்தான் உறவை நிலைநிறுத்தும்."

ராஜாக்கண்ணு தலையசைத்தார்.

"எனக்கு அது நம்பிக்கை இல்ல."

அதற்கு மேல் நண்பன் எதுவும் பேசவில்லை.

மீனாட்சி மட்டும் மனதை விடவில்லை.

ஒருநாள் அவள் அழுதபடியே சொன்னாள்.

"இப்படி குழந்தை இல்லாம என்னால வாழ முடியாது."

ராஜாக்கண்ணு அமைதியாக இருந்தார்.

"நீங்க சம்மதிக்கலன்னா..."

அவள் குரல் நடுங்கியது.

"நான் உயிரோட இருக்க மாட்டேன்."

அந்த வார்த்தை ராஜாக்கண்ணுவின் இதயத்தில் இடியாக விழுந்தது.

மனைவியை அவர் உயிராக நேசித்தார்.

அவளை இழப்பதை நினைத்துக்கூட பார்க்க முடியவில்லை.

"சரி..."

என்றார் மெதுவாக.

"உன் விருப்பப்படி செய்."

சில நாட்களில் ஒரு ஆசிரமத்தில் பெயர் பதிவு செய்தார்கள்.

அங்கே இருந்தவர்கள்,

"காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும்."

என்று கூறினார்கள்.

ராஜாக்கண்ணுவுக்கும் அதுதான் தோன்றியது.

ஆனால் விதி வேறு முடிவு எடுத்திருந்தது.

சில மாதங்களிலேயே ஆசிரமத்திலிருந்து அழைப்பு வந்தது.

"ஒரு பெண் குழந்தை இருக்கிறது."

மீனாட்சியின் கண்களில் மகிழ்ச்சிக் கண்ணீர் வழிந்தது.

ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்கள்.

சிறிய வெள்ளைத் துணியில் சுற்றப்பட்டிருந்த அந்தக் குழந்தையை மீனாட்சியின் கைகளில் வைத்தார்கள்.

அவள் குழந்தையை அணைத்துக்கொண்டு அழ ஆரம்பித்தாள்.

"இனிமேல் நீதான் என் உலகம்."

என்று முத்தமிட்டாள்.

ராஜாக்கண்ணு குழந்தையைப் பார்த்தார்.

முகத்தில் எந்த வெறுப்பும் இல்லை.

ஆனால்,

அன்பும் இல்லை.

அமைதியாக காரில் ஏறி வீட்டிற்கு வந்தார்.

அந்த நாளிலிருந்து வீடு மாறிவிட்டது.

மீனாட்சி காலையில் எழுந்தவுடன் குழந்தை.

சாப்பிடும்போது குழந்தை.

தூங்கும்போது குழந்தை.

அழுதால் குழந்தை.

சிரித்தால் குழந்தை.

அவளுடைய உலகமே அந்தச் சிறுமியாக மாறிவிட்டது.

ராஜாக்கண்ணு இதையெல்லாம் அமைதியாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

ஒருநாள் நண்பன் வீட்டிற்கு வந்தான்.

"எங்கே உன் மகள்?"

ராஜாக்கண்ணு உடனே திருத்தினார்.

"அந்த குழந்தை."

ராமசாமி சிரித்தான்.

"இன்னும் அந்த குழந்தையா?"

"வேற என்ன சொல்ல?"

"உன் மகள்."

"இல்ல."

"ஏண்டா?"

"அது எப்படி என் மகளாகும்?"

"அது உன்னை அப்பான்னு கூப்பிடுதுல?"

"அதனால என்ன?"

"அன்பு இருக்குதுல?"

"அது அதுக்கு இருக்கும்."

"உனக்கு?"

ராஜாக்கண்ணு பதில் சொல்லவில்லை.

அவர் உள்ளத்தில் இன்னும் ஒரு சுவர் இருந்தது.

அந்தச் சுவரை உடைக்க காலம் காத்திருந்தது.

நாட்கள் நகர்ந்தன.

மாதங்கள் கடந்தன.

ஆண்டுகள் உருண்டோடின.

அந்தச் சிறுமி பேசக் கற்றுக்கொண்டாள்.

நடக்கக் கற்றுக்கொண்டாள்.

ஓடக் கற்றுக்கொண்டாள்.

ஆனால் அவள் முதலில் தெளிவாகச் சொன்ன ஒரு வார்த்தை மட்டும் ராஜாக்கண்ணுவின் காதுகளில் தினமும் ஒலித்தது.

அப்பா..."

அந்த ஒரு வார்த்தை ஒவ்வொரு நாளும் அவர் மனதில் ஒரு சிறிய விரிசலை ஏற்படுத்திக் கொண்டே இருந்தது...

அந்தச் சிறுமி ஒவ்வொரு நாளும், "அப்பா... அப்பா..." என்று ஓடி வந்து ராஜாக்கண்ணுவின் கால்களைக் கட்டிப்பிடிப்பாள். ஆரம்பத்தில் அவளைப் பார்த்து சிரிக்கத் தயங்கிய அவர், நாட்கள் செல்லச் செல்ல அவள் சிரிப்புக்காகக் காத்திருக்க ஆரம்பித்தார். சந்தைக்குச் சென்றால் அவளுக்குப் பிடித்த மிட்டாய் வாங்கி வருவார். திருவிழாவிற்குச் சென்றால் சிறிய வளையலும், வண்ண ரிப்பனும் வாங்காமல் வீடு திரும்பியதில்லை. ஆனால், "நான் உன்னை மிகவும் நேசிக்கிறேன்" என்ற வார்த்தை மட்டும் அவரது வாயிலிருந்து ஒருபோதும் வரவில்லை. காரணம், அவரது மனதின் ஓரத்தில் இன்னும் ஒரு கேள்வி உயிரோடு இருந்தது. "இவள் உண்மையில் என் மகளா?" என்று.

அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல வாழ்க்கையே ஒரு நாள் காத்திருந்தது.

ஒரு காலையில் மீனாட்சி வழக்கம்போல வீட்டுப் பணிகளைச் செய்து கொண்டிருந்தாள். திடீரென்று தலை சுற்றி கீழே விழுந்தாள். பதறிப்போன ராஜாக்கண்ணு அக்கம் பக்கத்தினர் உதவியுடன் மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு சென்றார். மருத்துவர்கள் எவ்வளவோ முயன்றார்கள். ஆனால் உயர் ரத்த அழுத்தம் ஏற்பட்டதால் மீனாட்சியின் உயிரைக் காப்பாற்ற முடியவில்லை.

அந்த ஒரு நொடியில் ராஜாக்கண்ணுவின் உலகமே இருண்டுவிட்டது.

கம்பீரமாக வாழ்ந்த மனிதர் குழந்தையைப் போல அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். கண்களில் கண்ணீர் நின்றிருந்தது. ஆனால் வெளியே வரவில்லை.

வீடு முழுவதும் உறவினர்கள்.

அழுகை.

ஒப்பாரி.

சடங்கு ஏற்பாடுகள்.

ஏழு வயது சிறுமிக்கு எதுவும் புரியவில்லை.

"ஏன் எல்லாரும் அழுறாங்க?"

"அம்மா ஏன் எழுந்திருக்கல?"

என்று ஒவ்வொருவரிடமும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

யாராலும் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.

சிறிது நேரம் கழித்து வாசலில் தனியாக அமர்ந்திருந்த ராஜாக்கண்ணுவிடம் ஓடிவந்தாள்.

அவரது மடியில் ஏறி அமர்ந்து,

"அப்பா... அம்மா தூங்குறாங்களா?"

என்று கேட்டாள்.

ராஜாக்கண்ணு தலையைத் தாழ்த்திக்கொண்டார்.

"அப்பா... எல்லாரும் அம்மா சாமிகிட்டே போயிட்டாங்கன்னு சொல்றாங்க... அம்மா இனிமேல் வரமாட்டாங்களாப்பா?"

அந்தக் கேள்வி அவரது இதயத்தைப் பிளந்தது.

பல வருடங்களாக அடக்கி வைத்திருந்த கண்ணீர் கண்களில் தேங்கியது.

அப்போது அந்தச் சிறுமி தனது சின்ன விரல்களால் அவரது கண்ணீரைத் துடைத்தாள்.

பிறகு மழலை மொழியில்,

"அப்பா... அழாதீங்க... இனிமேல் நான் உங்களுக்கு அம்மாவா இருப்பேன்..."

என்று சொல்லிவிட்டு அவரது கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள்.

அந்த ஒரு நொடி...

ராஜாக்கண்ணுவின் மனதில் இருந்த எல்லா சுவர்களும் இடிந்து விழுந்தன.

"இவள் என் குழந்தை இல்லை..."

என்று நினைத்த மனிதர்,

"இவள் இல்லாமல் என்னால் வாழ முடியாது..."

என்று கதறி அழுதார்.

அன்று அவர் அழுதது மனைவிக்காக மட்டும் அல்ல.

ஏழு ஆண்டுகளாக ஒரு தேவதையின் பாசத்தை உணராமல் இருந்ததற்காகவும்.

அதன்பிறகு மனைவியின் இறுதிச் சடங்குகள் அனைத்தும் முடிந்தன.

அப்போது அவரது சகோதரியின் மகள் வந்து,

"மாமா... உங்களால இந்தப் பாப்பாவைப் பார்த்துக்க முடியாது. நானே கூட்டிக்கிட்டுப் போறேன். நீங்க எப்போ வேணும்னாலும் வந்து பார்த்துக்கோங்க..."

என்றாள்.

ராஜாக்கண்ணு எதுவும் பேசவில்லை.

அருகில் நின்றிருந்த சிறுமி அழ ஆரம்பித்தாள்.

"அப்பா... நான் உங்களை விட்டுப் போக மாட்டேன்... நாம ரெண்டு பேரும் ஒரே வீட்டுல இருப்போம்ல..."

என்று அவரது கையை இறுகப் பிடித்தாள்.

அப்போது ராஜாக்கண்ணு மெதுவாக எழுந்து நின்றார்.

அவரது கண்களில் இருந்த கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு,

"என் மகள் எங்கேயும் போக மாட்டா."

என்றார்.

அனைவரும் அமைதியாக அவரைப் பார்த்தனர்.

அவர் அந்தச் சிறுமியைத் தூக்கி அணைத்துக்கொண்டு,

"இவ என் ராசாத்தி... என் உயிரு... இனிமேல் என் கூடத்தான் இருப்பா..."

என்று உறுதியுடன் சொன்னார்.

அந்த நாள்தான் அவர் உண்மையான தந்தையாகப் பிறந்த நாள்.

அதன்பிறகு அவரது வாழ்க்கையே மாறிவிட்டது.

காலை எழுந்து மகளுக்குச் சாப்பாடு செய்வார்.

அவளுக்கு தலை வாரிவிடுவார்.

பள்ளிக்குச் சைக்கிளில் அழைத்துச் செல்வார்.

மாலையில் பள்ளி முடியும் நேரத்திற்கு முன்பே வாசலில் காத்திருப்பார்.

அவளுக்குக் காய்ச்சல் வந்தால் இரவு முழுவதும் தூங்காமல் இருப்பார்.

அவள் சிரித்தால் அவர் சிரிப்பார்.

அவள் அழுதால் அவர் கலங்குவார்.

ஒருநாள் சாப்பிடும்போது அந்தச் சிறுமி,

"அப்பா... நான் பெரியவளானதும் உங்களை விட்டுப் போக மாட்டேன்..."

என்று சொன்னாள்.

அவர் சிரித்தார்.

"ஒவ்வொரு பொண்ணும் ஒருநாள் தன்னோட வீட்டுக்குப் போகணும் மா..."

என்றார்.

"அப்போ நீங்களும் என்னோட வீட்டுக்கு வந்துருங்க..."

என்றாள்.

அந்த அப்பாவி வார்த்தையைக் கேட்டு அவர் சிரித்துக்கொண்டே அழுதார்.

அப்போது தான் மீனாட்சியின் ஆசை அவருக்குப் புரிந்தது.

"நான் முதுமையில் தனியாக இருக்கக் கூடாது என்பதற்காகத்தான் இந்த தேவதையை என் வாழ்க்கைக்குள் கொண்டு வந்திருக்கிறாள்..."

என்று வானத்தை நோக்கி கண்ணீர் விட்டார்.

ஆண்டுகள் பறந்தன.

அந்தச் சிறுமி படித்து வளர்ந்து அழகான இளம்பெண்ணானாள்.

அவளுக்காக நல்ல குணமுள்ள அருண் என்ற இளைஞனைத் தேர்ந்தெடுத்து திருமணம் செய்து வைத்தார்.

திருமண நாளில் மணமேடையில் இருந்த மகள் ஓடிவந்து அப்பாவைக் கட்டிப்பிடித்து,

"எனக்கு கிடைத்த முதல் ஹீரோ நீங்கதான் அப்பா..."

என்று சொன்னாள்.

அந்த ஒரு வார்த்தை ராஜாக்கண்ணுவுக்கு ஆயிரம் விருதுகளுக்குச் சமமாக இருந்தது.

திருமணத்திற்குப் பிறகும் மகள் அடிக்கடி அப்பாவைப் பார்க்க வந்தாள்.

ஒருநாள் காலையில் திடீரென்று ஓடிவந்து அப்பாவைக் கட்டிப்பிடித்து அழ ஆரம்பித்தாள்.

ராஜாக்கண்ணு பதறிப்போய்,

"என்னம்மா?"

என்று கேட்டார்.

அவள் சிரித்தபடியே அழுதுகொண்டு,

"அப்பா... நீங்க தாத்தா ஆகப்போறீங்க..."

என்று சொன்னாள்.

அந்தச் செய்தியைக் கேட்ட ராஜாக்கண்ணுவின் கண்கள் கலங்கின.

மீனாட்சி இருந்திருந்தால் இந்த மகிழ்ச்சியை முதலில் அவள்தான் அனுபவித்திருப்பாள்.

ஆனால் அவள் இல்லாத இடத்தில், அவளின் அன்பைப் போலவே வளர்ந்த மகள் அந்த மகிழ்ச்சியைத் தன் கைகளில் கொண்டு வந்து வைத்திருந்தாள்.

அவர் வானத்தை நோக்கி மெதுவாகச் சொன்னார்.

"மீனாட்சி... நீ தத்தெடுக்கணும்னு சொன்னப்போ நான் மறுத்தேன். இன்று புரிகிறது... அந்த நாள் நான் ஒரு குழந்தையைத் தத்தெடுக்கவில்லை... என் வாழ்க்கையையே காப்பாற்றும் ஒரு உறவைத் தத்தெடுத்தேன்."

மகள் அருகில் வந்து,

"அப்பா... என்ன யோசிக்கிறீங்க?"

என்று கேட்டாள்.

அவர் அவளது தலையை வருடி,

"எல்லாரும் சொல்றாங்க... நான் உன்னைத் தத்தெடுத்தேன்னு. ஆனா உண்மையில என்னைத் தத்தெடுத்து, என் தனிமையைப் போக்கி, என் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் கொடுத்தது நீதான்மா..."

என்றார்.

அந்த நொடியே மகள் கண்ணீருடன் அப்பாவை அணைத்துக் கொண்டாள்.

அந்த அணைப்பில் ரத்த உறவு இல்லை.

ஆனால் உலகிலேயே வலிமையான பாச உறவு இருந்தது.

அந்த நாளுக்குப் பிறகு ராஜாக்கண்ணு யாரிடமும் ஒரு வார்த்தையை மட்டும் அடிக்கடி சொல்லுவார்.

"பெற்றால்தான் பிள்ளை அல்ல... பாசத்தால் உயிரோடு கலந்தால்தான் பிள்ளை. நான் அவளைத் தத்தெடுத்தேன் என்று உலகம் சொல்கிறது. ஆனால் உண்மையில், என் வாழ்க்கையைத் தத்தெடுத்து, என்னை முழுமையான அப்பாவாக மாற்றியது என் மகள்தான்."

வணக்கத்துடன்...

ந.சிவக்குமார்

#Shivakumar Shivakumar